10 Haziran 2009 Çarşamba

aklımın almadığı (ayrılık)

seni tanımak, hayatın anlamını hissetmek oldu.

garip bir anda, garip bir zamanda karşılaştık.

ikimizde diyorduk "her şey farklı olacak".

dediğimiz gibi de oldu, birlikte büyüyoruz

dedik, hayatı paylaşmanın ne demek olduğunu

anlıyoruz.

ansızın hissedilen duyguların eşliğinde

kontrollü olarak başladık her şeye. söz verdik

birbirimize basit hatalar yapmayacağız, her

şeyden önce saygı duyacağız, sevgi oturacak ve

aşk o işte akıntıya yüzecek...

bunlar yaşanırken benim kulağımda tek bir söz

vardı "her güzel şey biter", bu söz o kadar

çınladı ki kulağımda çok korktum. korktukça

biraz daha derine battım. aklımda kocaman

"acaba"lar kocaman korkular. biliyordum ama

kabul etmiyordum. istisna olacaktık ama kaideyi

bozmuyacaktık. buna dair kendime yeminler

ediyordum.

sonraları, aylar sonrası.. bu söz artık

kulağımda çınlama değil, karşımda bütün

acımasızlığı ile duran bir gerçek. evet sevgili,

bu gün o güzel ilişkiye başlayalı 3. yılı

kutlayacaktık, eğer gitmeseydin.

giderken diyordun ya "elimden gelen bir şey yok"

bende cevaplıyordum "benimde " ama gözlerimizde

yaşlarla...bir gerçek elveda ile seni uğurladım
...

gittin ve bir daha dönmedin. özledim, yine

dönmedin.

ben mi? ağlıyorum aklıma geldikçe, geceleri dışarı çıkıyorum; yeni insanlarda seni arıyorum sadece, en azından sana benzeyen birini. olmuyor biliyor musun? hep bir şeyler bir yerlerde gizli ve eksik. bu adam ise hüzünlü ve kimsesiz.

sen gittin, ben kaldım.
sen gittin, ben eksildim.
sen gittin, ben sustum.

ne akıl alıyor bunu ne de mantık, işte öyle bir ayrılık...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder